Muharrem’i anlamak…

Cuma günü Zeki Demirkubuz’un yeni filmini, “Yeraltı” nı izledik arkadaşlarla. Filmden çıktığımda aklım karışıktı filmi sevip sevmediğim konusunda karar veremedim bir türlü. Filmin insanın içinde sıkıntı yaratan halinin, biraz da uyarlandığı “Yeraltı’ndan Notlar”ın atmosferinin izi olduğunu düşünmüştüm.

“Yeraltı” hakkında yazılan eleştirilerde de ortak bir yönelim yok gibi. İtiraf etmem gerekir ki filmi kararsızlığımla birlikte aklımın bir köşesine paketleyip koymaktı asıl niyetim ama filmi izlememin üzerinden iki gün geçtikten sonra fark ettim ki “Yeraltı”, öyle izleyip kenara koyabileceğiniz bir film değil, zihninizin köşesine uslu uslu çekilmeyi kabul edecek kadar evcilleşmiş bir film değil “Yeraltı”. Bir şekilde varlığını hissettiriyor ve sizi kendisi hakkında bir karar vermeye zorluyor ve belki de onu iyi bir film yapan şey bu.

Film, siz sinemadan çıktıktan sonra beyninizde mayalanmaya devam ediyor ve kıvamını zamanla alıyor. Filmden çıktığımda filmin travmatik bir deneyim olduğunu düşünmüştüm ve şimdi fena halde tekrar izleme isteği duyuyorum. Sanırım filmin ana karakteri Muharrem’in sürekli içine çekildiğini hissettiği bataklık, yakaladığı izleyiciyi de rahat bırakmıyor ve içine doğru çekmeye başlıyor. Herkesin kendi bataklığını acı şekilde hatırlatıyor ve kuruduğu sanılan bataklıkların aslında her zaman orada bir yerlerde olduğu gerçeğini çarpıyor suratınıza. Mesela ben filmi izlerken aniden çocukluğumun karanlık sularına gömdüğüm bir anı canlandı. Muharrem’in hissettiği, insanın yüzünü buruşturan acı tat, yanında bir tebessümle birlikte damağıma yapıştı. Muharrem’i anlamanın tarifi zor, zevk verici ama aynı zamanda rahatsız edici tadı…

Muharrem’i anlamak…” için bir yorum

Kendininkini ekle

  1. roman uyarlamalarının birçoğunda görülen ana damar bu filmde de yoktu.. damar çokluğundan nereye saplayacağımızı bilemiyoruz iğneyi.. kitap adamlık üzerineydi (yani kendinin varolğnu herkese gösterme) ve buna hizmet ediyordu herşey.. bir albaya omuz atmak için uğraşması ve başaramamsı ya da restorandaki muhabbet hepsi buydu.. film duygu çokluğundan ve saçmalık meselesinden çuvallıyor bence. kafka uyarlaması mı dostoyevski mi bilemedim ben.demirkubuzun bekleme odası ve kıskanmak ıyla beraber en dandik filmidir özetle.. tabi ki bence.hamiş: bir damarsız film daha..jm coetzee nin Utanç romanında uyarlama filmi de dahil edebilirim

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: